پدر خوب و مهربان من، هرگز زحمت هایی را که برایم کشیدی فراموش نمی کنم. به خاطر خواهم داشت روزهایی که خسته از کار روزانه به خانه می آمدی و باز برایم فرصت داشتی و به رویم لبخند می زدی، مرا در آغوش می گرف

چه بسا خداوند هر گرهای را که در کار ما میاندازد همچون گرههای قالی باشد که نهایتاً قصد دارد با آنها نقشی زیبا را بیافریند.

یک روز علامه جعفری سوار تاکسی شده بود. در مسیر راه نفس عمیقی میکشد و از ته دل میگوید: «ای خدای من!» راننده تاکسی با اعتراض میگوید: یه جوری میگی ای خدای من که انگار فقط خدای شماست. علامه در جواب فوراً دو بیت از سعدی میخواند:

چنان لطف او شامل هر تن است

که هر بنده گوید خدای من است

چنان کار هرکس به هم ساخته

که گویا به غیری نپرداخته

خزان بنشست و گل با بادها رفت

بهار از خاطر شمشادها رفت

زیاد باغ،بوی فروردین ها

هوای خرم خردادها رفت

زیاد باغبانان،رنگ گلزار

چو بوی نسترن،با بادها رفت

تو گویی گل نه رویید و نه پژمرد

چه آسان می توان از یادها رفت

تکیه کن بر شانه های ترد من آرام تا سرود صبح سرشار نفس باشد تا نرويد خستگی در ذهن نیلوفر تا برای آشتی یک بوسه بس باشدمی شناسم من تو را اسم شبت دریاست با صدایت عطر شبنم های شفاف استخوب میدانم که وقتی بر

حتی اگر باران بشوی و بخواهی عاشقانه بباری هستند کسانی که، چتر در دست می گیرند، و تو را نمی خواهند.

بمون ولي به خاطر غرور خسته ام برو برو ولي به خاطر دل شكسته ام بمونبه موندن تو عاشقم به رفتن تو مبتلا شكسته ام ولي برو ، بريده ام ولي بياچه گيج حرف مي زنم ، چه ساده درد مي كشماسير قهر و آشتي ميون آب و

دوباره نم نم بارون، صدای شرشر ناودوندل بازم بیقراره دوباره رنگ چشاتو،خیال عاشقی باتو این دل آروم نداره نداره ندارهشبامو و خواب نوازش،دوباره هق هق و بالش گریه یعنی ستایشستایش تو و چشمات، دلم هنوز تو رو

خبر به دورترین نقطه ی جهان برسدنخواست او به من خسته بی گمان برسدشکنجه بیشتر از این؟ که پیش چشم خودتکسی که سهم تو باشد، به دیگران برسد چه می کنی؟ اگر او را که خواستی یک عمربه راحتی کسی از راه ناگهان بر